Τετάρτη, 23 Μαΐου 2018

Υψη


Ο Θεός δεν στέκεται στο ύψος του.  Δεν είναι καν στον τηλεφωνικό κατάλογο.  Αλλά παρ'  όλ'  αυτά 

είναι χαριτωμένος.






Τριστάν Τζαρά / Μανιφέστα του Ντανταϊσμού
"Συμπλήρωμα:  Πώς έγινα χαριτωμένος, συμπαθητικός και απολαυστικός"
Μετάφραση - Πρόλογος:  Αντρέας Κανελλίδης
Εκδ. "Αιγόκερως"  Αθήνα 1980-1987

Τρίτη, 22 Μαΐου 2018

Ωραία, καλό αυτό


Αναστέναξε αρπάζοντας πάλι το πλεχτό της.  "Πρέπει να είμαι τρελά ερωτευμένη μαζί του.  Εσύ μας 

είδες μαζί.  Σου φαίνομαι τρελά ερωτευμένη;"

   "Τι να σου πω;  Δαγκώνει;"

   Η Μαγκ έχασε έναν πόντο:

   "Ποιον;"

   "Εσένα.  Στο κρεββάτι".

   "Όχι,  θα 'πρεπε;"  Και πρόσθεσε επικριτικά:  "Γελάει όμως".

   "Ωραία,  καλό αυτό.  Μ' αρέσουν οι άντρες που βλέπουν με χιούμορ την υπόθεση·  οι περισσότεροι 

είναι όλο αχ και βαχ".







Τρούμαν Καπότε / Πρόγευμα στο Τίφφανυς
Μετάφραση:  Ανδρέας Αποστολίδης
Επιμέλεια:  Κώστας Αρβανίτης
Εκδ. "Πατάκη"  Σύγχρονοι Κλασικοί  Αθήνα  Φεβρουάριος 2004

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2018

Χρυσος


 136.

Διός γάρ πάις στ΄ χρύσος·  κνον ο  σέες οδέ κς
δαρδάπτοισ'·  δέ δάμναται καί φρένων βροτέαν κράτιστον

παιδί του Δία ο χρυσός·  σκώρος μήτε σκουλήκι
τον τρώει·  του πιο φρόνιμου ξέρει το νου κι αλλάζει







Σωτήρης Κακίσης / Σαπφώ Τα ποιήματα
Εκδ. "Νεφέλη" Έκτη έκδοση Αθήνα 1988

Τρίτη, 1 Μαΐου 2018

Να παιρνεις τα οπλα


Να 'ναι κανείς ή να μην είναι, - αυτό είν'  το ζήτημα·

τι  'ναι στο πνεύμα ανώτερο, να υποφέρεις 

πετριές και σαϊτιές αχρείας τύχης, ή

να παίρνεις τα όπλα ενάντια σ'  ένα πέλαο βάσανα

κι αντιχτυπώντας να τους δίνεις τέλος;





Ουίλλιαμ Σαίξπηρ / ΄Αμλετ
Πράξη Γ' - Σκηνή 1
Μετάφραση: Βασίλης Ρώτας
Εκδ. "Επικαιρότητα" Β' έκδοση Ιούλιος 1989 Αθήνα

Δευτέρα, 30 Απριλίου 2018

Κοσμος


Πουθενά,  Αγαπημένη,  δεν θα υπάρχει Κόσμος,

παρά εντός μας.

 






Ράινερ Μαρία Ρίλκε / Οι Ελεγείες του Ντουίνο. Από την ιδιοκτησία της κόμησσας Μαρίας φον Τρουν ουντ Τάξις-Χόενλόε
"Έβδομη ελεγεία"
Μετάφραση: Δημήτρης Θ. Γκότσης
Εκδ. "Αρμός"  Σειρά:Γέφυρες  Αθήνα 2000



Σάββατο, 28 Απριλίου 2018

Διάλειμμα το Σάββατο


Έλα τώρα.  Προσπάθησε να σκοτώσεις το κουνούπι στον 
αέρα.  Πόσο ωραία χτυπάει το μικρό ρολόι.  Οι μικροί άν-
θρωποι δεν μπορούν ν' ακούν βαρείς ήχους.  Με τις 
γαργάρες όμως, γελάμε όλοι.  Ωραίο ήταν και τo από-
γευμα σήμερα.  Ακόμα έχω στo χέρι μου τη μυρωδιά 
του.  Όχι βέβαια του απογεύματος, αλλά του σώματός 
του.  Αλλά δεν μπορώ να του μιλήσω για το απόγευμα.
Δε θα με καταλάβει.  Μετά έκλαψα.  Μου λέει, «μου τη 
δίνει όταν κλαις».  Δεν κατάλαβα τι εννοούσε και δεν 
τον ρώτησα.  Μιλάμε και δε καταλαβαινόμαστε.  Γι' 
αυτό κοιταζόμαστε.  Συχνά.  Και πολλή ώρα.  Φτάνει πια.
Το απόγευμα πήρε κι ένα βιβλίο μαζί της.  Ξαφνικά 
κοιτάχτηκε στο καθρεφτάκι, και άρχισε να τεντώνει 
το δέρμα της, και μετά να βάφεται.  Γιατί έβαψε τα χείλια 
της τόσο κόκκινα;  Αφού ο δρόμος ήταν εντελώς άδειος.
Ήταν εντελώς ησυχία.  Εντελώς ησυχία.  Ησυχία.  Ένα 
διώροφο σπίτι άσπρο, και μια κουκουλωτή βεράντα, από 
καταπληκτικό μαύρο κάγκελο, - γιατί να μου λέει ψέμα-
τα άραγε-.  Είπα., «να το τέλειο σπίτι».  Αλλά κάποιος,
ήταν πίσω από το παράθυρο και με κοίταζε με φόβο.  Γι' 
αυτό έφυγα.  Δε θα φύγει ξανά.  Ίσως μάθει ν' αγαπά.
Όταν ήταν στο γρασίδι με τις λεύκες είπε, «δεν μ αρέ-
σουν τα σπίτια, ούτε τα αυτοκίνητα, ούτε οι άνθρωποι. 
Εδώ θέλω να μείνω για πάντα».  Κρατήθηκε από ένα 
κορμό, και έκανε μια περιστροφή γύρω του, αντίθετα 
από τους δείκτες του ρολογιού.  Πήγε να βγεί, αλλά δεν 
ήταν από κεί η έξοδος.  Μετά είδε το σπίτι που σου 
έλεγα πριν. Βάζουν κάτι σκύλους στους κήπους τους, 
που γαβγίζουν απ' όπου κι αν περνάς.  Δεν γαμιούνται.
Τώρα είμαι στη μέση του δρόμου. Ησυχία. Εντελώς.
Απογευματινός ήλιος, αλλά πίσω από τα σπίτια και τους 
κήπους.  Στέκομαι.  Είμαι σε τέλεια αρμονία.  Δεν έχω 
καμία υποχρέωση, και κανένας δεν έχει καμία υποχρέ-
ωση απέναντί μου.
 





Παρασκευή, 27 Απριλίου 2018

See yourself within the others


ΑΤΟΣΣΑ:  Φίλοι μου, εκείνος που  'χει δοκιμάσει

 τη δυστυχία, ξέρει πως η μπόρα

  όταν πλακώσει του κακού, όλα τότε 

 συνήθεια το  ΄χουν οι θνητοί να τα φοβούνται.

    Μα όταν ο θεός καλά τα φέρνει,

   θαρρούν πως θα φυσάει για πάντα ο ίδιος αγέρας πρίμα.














Αισχύλος / Πέρσαι
Μετάφραση: Τάσος Ρούσσος
Εκδ. "Κάκτος" Οι Έλληνες Αθήνα 1991